ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ  - "Φρέσκος, σύγχρονος, αιρετικός, ανατρεπτικός"

Είναι φρέσκος και σύγχρονος. Αιρετικός και ανατρεπτικός. Διαθέτει άπλετη διαύγεια πνεύματος σε συνδυασμό με μιαν απαστράπτουσα και γόνιμη εμπειρία ζωής που εκπλήσσει θετικά. Συζητώντας μαζί του μένεις ενεός από το στοχασμό, τις γνώσεις και τις αποκαλύψεις του. Ο Νίκος Μουρατίδης ήταν, είναι και θα είναι μια εμβληματική μορφή στο “ουράνιο τόξο” της Ελλάδας. Παράγει δράσεις, προϊόντα, παρουσία γεμάτη αρώματα και ευαίσθητους χρωματισμούς. Το περιοδικό μας παρουσιάζει μερικές πλευρές της συναρπαστικής προσωπικότητάς του μέσα από μια συζήτηση “εκ βαθέων”.

Η Σαλώμη είχε πέπλα για σας και τα αποκάλυψε;
Επτά και τα αποκάλυψε τραγουδώντας και χορεύοντας το «Summertime» του Γκέρσουιν.

Και πώς περάσατε από τη λατρεία του κινηματογράφου και του Όρσον Γουέλς, στα άλλα media; Δεν σας έμεινε το απωθημένο του σκηνοθέτη που πάντα θέλατε να είστε;

Όχι. Δεν είμαι πλασμένος για σκηνοθέτης. Ο σκηνοθέτης είναι άνθρωπος που έχει πολλή επιμονή και υπομονή. Εγώ δεν τά ‘χω αυτά καθόλου. Είμαι πολύ ανυπόμονος. Όσο για τη λατρεία μου για τον Όρσον Γουέλς και τους άλλους μεγάλους του κινηματογράφου, είναι κάτι που ευχαριστεί εμένα.Δεν κάνω καμία προσπάθεια να τους περάσω στα media.Τα media είναι μία δουλειά.

Θα ήθελα να μου πείτε την άποψή σας για συγκεκριμένες προσωπικότητες, τις οποίες γνωρίσατε και τις μνήμες σας απ’ αυτές με βάση τις ιδιότητές τους, για τις οποίες συνεργαστήκατε.
Ευχαρίστως. Ποιους εννοείτε;

Θα σας λέω ονόματα και θα μου λέτε ό,τι θέλετε γι’ αυτούς από τις εμπειρίες σας μαζί τους.
Προχωρήστε.

Μελίνα Μερκούρη. Στήσατε τη δημόσια εικόνα της το ’81. Ουσιαστικά την κάνατε υπουργό με κείνη την τεράστια προβολή και την απήχηση που βρήκε.
Γνωρίστηκα μαζί της το 1976, όπου τότε κάναμε ένα Αντιφεστιβάλ Κινηματογράφου. Την πείσαμε να βοηθήσει και την πήραμε με το αυτοκίνητο –υπάρχουν φωτογραφίες από κείνη την περίοδο η Μελίνα Μερκούρη, ο Μάνος Χατζιδάκις, η Μανουέλα Παυλίδου κι εγώ- και κανονίσαμε ώστε να εμφανιστούμε μαζί ξανά όλοι σε μια μεγάλη συναυλία για να μαζέψουμε χρήματα για το Αντιφεστιβάλ. Και το καταφέραμε. Η συναυλία είχε μεγάλη επιτυχία. Έκτοτε παραμείναμε φίλοι και συνεργάτες, έχω δουλέψει και στο πολιτικό γραφείο της και σε προεκλογικές περιόδους στη Β΄Πειραιώς, όπου κατέβαινε. Θυμάμαι, ήταν ένα βράδυ όπου πηγαίναμε σε μια συνεστίαση του ΠΑΣΟΚ, όπου ήταν η Μελίνα με τρομερά Υβ Σαιν Λωράν, φούστα και ψηλά τσόκαρα όπου γίνεται η απίστευτη πλημμύρα και εγκλωβιζόμαστε για ώρες μέσα στο αυτοκίνητο. Το τι είπε το στόμα μας, δε λέγεται. Κάποια στιγμή δεν αντέξαμε και προσπαθήσαμε να βγούμε –το δικό μου πατρικό σπίτι ήταν εκεί κοντά- και πήγαμε στους γονείς μου οι οποίοι έπαθαν σοκ που είδαν το «είδωλο» μπροστά τους, την ξανθιά…και όπου βέβαια κοιμηθήκαμε εκεί και, όσο κι αν επέμεναν να της δώσουν το κρεβάτι τους, αυτή ξάπλωσε στον καναπέ. Την άλλη μέρα με τα Υβ Σαιν Λωράν της και τα τακούνια και το γκρι πουλόβερ του μπαμπά μου του ταξιτζή, πήγαμε απ’ τις 8 στους πλημμυροπαθείς. Για να καταλάβετε ο στρατός ήρθε στις 12 και τη βρήκε εκεί με τον κόσμο τον απλό... Γι’ αυτό τη λάτρευαν όλοι!

Μάνος Χατζιδάκις
Αξεπέραστος. Συνεργαστήκαμε πολλά χρόνια. Πρώτη φορά στο Παρίσι να ψάχνω να προσανατολιστώ και του λέω «κύριε Χατζιδάκι, από πού να πάω να πάρω δίσκους» και μου λέει «δεν θυμάμαι αλλά θα στο σχεδιάσω έτσι κι αλλιώς»…Δυστυχώς, δεν κράτησα εκείνο το σκιτσάκι  του με το σχεδιάγραμμα..

Ειρήνη Παππά
Δύσκολος άνθρωπος. Αλλά υπέροχη. Ξεκινήσαμε το ’80 με τις «Ωδές» και μετά με τις «Ραψωδίες». Της είχα κάνει πάρα πολύ ωραία δουλειά –μου φίλαγε τα χέρια, τέτοια δημοσιότητα δεν είχε ξαναγίνει. Η γνωριμία μου με αυτούς όλους τους ανθρώπους, που θεωρούνταν «ιερά τέρατα», ήταν μεγάλη εμπειρία για μένα. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ένα αστέρι. Ήταν αλλιώτικοι κι εκπληκτικοί. Δεν ήταν τυχαίο που έγιναν αυτό που έγιναν. Δεν το συναντώ πουθενά πια αυτό, πιστέψτε με. Μου λένε, «γιατί δεν σ’ αρέσει το ένα, δεν σ’ αρέσει το άλλο». Αλλά αν έχεις ζήσει όλα αυτά είναι αδύνατο να συμβιβαστείς με τις μετριότητες. Έχω ζήσει και συνεργαστεί με τη Βουγιουκλάκη, την Καρέζη, τη Μερκούρη, τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και τόσους άλλους που προανέφερα ή όχι, οπότε πέστε μου εμένα τι να μου κάνουν τώρα όλοι αυτοί εδώ οι σημερινοί;

Στις πολυποίκιλες φάσεις της ζωής σας βιώνατε ένα διχασμό. Απ’ τη μια η κουλτούρα του ροκ, Police, Michael Jackson, απ’την άλλη Άντζελα Δημητρίου.Το ξεπεράσατε αυτό ή το ενσωματώνατε δημιουργικά;

Δεν το ξεπέρασα ποτέ. Πάντα υπάρχει αυτό. Αυτά συνυπάρχουν. Όπως, όταν δουλεύεις σε μια εταιρία δίσκων και συνυπάρχουν όλα, έτσι ακριβώς εξηγείται. Αν είσαι επαγγελματίας έτσι το διαχειρίζεσαι. Το προσωπικό μου γούστο στη μουσική είναι άλλο.

Είναι δηλαδή από δω η γυναίκα μου κι από κει το αίσθημά μου.

Ναι, και πιο κει οι ογδόντα ερωμένες μου.Να μιλήσουμε λίγο για το νέο βιβλίο σας, «Αλτσχάιμερ trance».Έκανα αυτό το βιβλίο για προσωπικούς μου λόγους. Γιατί αυτό που βιώνουμε μέσα στις μεγαλουπόλεις είναι μια αθλιότητα. Έρχεται στιγμή που μπουκώνουμε και πρέπει να μιλήσουμε για όλο αυτό που συμβαίνει. Εσείς δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό, γιατί ζείτε στον παράδεισο. Ό,τι λοιπόν είχα μαζέψει μέσα μουέπρεπε να το βγάλω. Και διάλεξα αυτόν τον τρόπο. Δημιούργησα μια ακραία ιστορία για να ειπωθούν όλα. Αν κάνεις κάτι ακραίο,τότε μπορείς να κάνεις κι όλα τα υπόλοιπα. Όλοι αναζητούμε την ουτοπία μας. Στην Τέχνη υπάρχει. Η ουτοπία παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο, μόνο και μόνο για να μας βάζει να προγραμματιστούμε. Δεν είναι τίποτε άλλο. Το ότι βάζω λοιπόν δύο οικογένειες να τα παρατάνε όλα και να πάνε να ζήσουνε σ’ ένα πολύ μικρό νησάκι, μια βραχονησίδα και όλο αυτό να τιναχτεί στον αέρα από τα media είναι ακραίο. Είναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα μου και της αχαλίνωτης φαντασίας μου, βέβαια…

Θίξατε την ωμοφαγία, τις αχαλίνωτες ορέξεις του Ελληνα και τόσα άλλα ακραία μέσα σε δέκα ιστορίες, οι οποίες είναι, ίσως, η αναζήτηση του έρωτα και της ταυτότητας;

Και της ταυτότητας και του έρωτα και του πλούτου και της ηδονής . Είναι κάτι σκληρό,  κυνικό, όπως είναι η σύγχρονη ζωή μας. Δεν ήθελα να αυτολογοκριθώ. Έτσι, όπως μου βγήκε, έτσι το άφησα. Όλ’ αυτά είναι η αδηφάγος εποχή μας. Γι’ αυτό ένιωθα πως έπρεπε να χρησιμοποιήσω ωμή γλώσσα, χωρίς να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου και χωρίς να χρησιμοποιώ επιστημονικούς όρους. Ναι, μόνον οι άνθρωποι με στεγανά και οι αδαείς σοκαρίστηκαν.Αυτές λοιπόν είναι δέκα ιστορίες, όπως επισημάνατε, σε πρώτο πρόσωπο και αφηγούνται τελείως διαφορετικά πράγματα.Ναι, από παιδί του delivery μέχρι στρατιωτικό. Όλα. Και από gay με πληρωμένο έρωτα ακόμη. Βέβαια η αγαπημένη μου ιστορία είναι αυτή που λέει: «η πρώτη μου  γυναίκα και η παντοτινή» τρελαίνομαι γι’ αυτήν. Κλείνει μια τρυφερότητα όλο αυτό το πράγμα, το παιδάκι που εξακολουθεί να είναι μ’ αυτή την κυρία!

Όσους ανακατεύονται με τα πίτουρα   τους τρώνε οι κότες;
Απολύτως! Γι’ αυτό να προσέχετε.

Εσείς προσέχετε;
Εγώ προσέχω, ναι. Παρ’ όλ’ αυτά μ’ έχουν φάει αρκετές φορές. Είμαι γεμάτος τσιμπιές.

Πριν είπατε πως ζούμε στον παράδεισο. Έχετε μια πολύ θετική ματιά για τους επαρχιώτες. Είστε ο προδότης της Αθήνας.

Δεν σας θεωρώ επαρχιώτες. Η Αθήνα έχει γεμίσει επαρχιώτες, τσαρούχια και γκλίτσες. Εσείς επιλέξατε πιο αληθινό τρόπο ζωής και έχετε ταυτότητα. Βλέπετε ουρανό, φύση, κάνετε όνειρα. Δεν υπάρχουν αυτά στην Αθήνα. Μόνο άσφαλτος, τσιμέντο, στρες και άγρια πράγματα. Όποτε, λοιπόν, έρχομαι εδώ μου αρέσει υπερβολικά.Εγώ, δυστυχώς, δεν είμαι από χωριό για να καταφεύγω εκεί. Γεννήθηκα στον Πειραιά. Αλλά κάτι συμβαίνει εδώ στη Θράκη, στον Έβρο. Κάτι συμβαίνει. Μ’ αρέσει πολύ αυτή η άπλα, το τοπίο, τρελαίνομαι.

Και οι άνθρωποι; Δεν σας βγάζουν μιζέρια;

Άπαπα! Σε καμία περίπτωση. Αντιθέτως! Μάλλον να προσέξετε τις παρέες σας. Έναν τόπο τον κάνουν οι άνθρωποι. Άμα δεν ήταν κα λοί, θα τον είχαν κάνει χάλια.

Χαίρομαι για την απάντησή σας. Μας τιμά. Για ποια πράγματα μετανιώνετε, που δεν έχετε κάνει;
Που δεν έφυγα από την Αθήνα, όταν η Μελίνα Μερκούρη ήθελε να με στείλει στο εξωτερικό. Στα νιάτα μου, στα είκοσί μου. Γιατί δεν έφυγα; Μόνο για διακοπές θα έπρεπε να γυρνώ εδώ. Μια ξαδέρφη μου με ρώταγε τις προάλλες για τα παιδιά της και μήπως να τα έστελνε σε συγγενή της στον Καναδά… της απάντησα: «Ναι, αμέσως, τώρα!» τι να κάνουν εδώ τα παιδιά να μάθουν πώς να πνίγονται; Έξω ακόμα και τα μπουρδέλα έχουν οργάνωση.

Σωστά για να γ……. πρέπει να πληρώσεις! Γιατί κάνατε τις εκδόσεις «τετράγωνο», κύριε Μουρατίδη;

Για να έχω μια δουλειά. Όταν τελειώσει όλη αυτή η τρέλα της μουσικής και των media, τί θα κάνω; Εγώ είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και με απασχολούσε αυτό. Είμαι και νευρασθενής, δεν μπορώ να κάθομαι, θέλω να δημιουργώ. Μίλαγα, λοιπόν, με τον Κραουνάκη, ο οποίος έχει κάνει μια εταιρία και βγάζει τα cd του μόνος του και λέω θα κάνω κι εγώ τη δική μου εταιρία να εκδίδω αυτά που απορρίπτουν άλλοι. Κι έτσι δημιούργησα τη δική μου εταιρία: Εκδόσεις «τετράγωνο» με σήμα τον κύκλο.

Σε μια συνέντευξή σας προκαλείτε τους νέους συγγραφείς να καταφύγουν σε σας για τα βιβλία τους. Θα εκδίδετε και ποιήματα και άλλα ανατρεπτικά;
Ναι, αυτή είναι η πρόθεσή μου.

Και δεν φοβάστε την οικονομική πτώση;Ε προς το παρόν ό, τι βγάζω από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση θα τα ρίχνω εκεί. Κι όπως λέει και το εισαγωγικό σημείωμα στο site μου: «κι αν σπάσουμε τα μούτρα μας, δεν πειράζει, πάμε πάλι απ’ την αρχή»!

Σας βρίσκουμε δηλαδή στο www.ekdoseistetragono.gr
Ναι, ήδη εκδίδω φέτος κάποια παραμύθια, ποιήματα κ.λπ. Έξι τον αριθμό. Και τον Οκτώβριο βγάζω 12. Κι επίσης μια εκπληκτική ποιητική συλλογή, που παρ’ όλο που λένε όλοι πως η ποίηση δεν πουλάει πιά, εγώ πιστεύω πως θα πάει πολύ καλά και μάλιστα θα τη βγάλω σε πανάκριβη έκδοση για να τονίσω τη σπουδαιότητά της. Επίσης, και μια συλλογή από νανουρίσματα μιας κυρίας από το Βόλο.

Πέστε μου για τη συμμετοχή σας στον αγαπημένο μου δίσκο των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα «Ζεστά ποτά». Βέβαια εσείς θα προτιμάτε την Ρίτα Σακελλαρίου.

Α τη Ρίτα! Εκπληκτική! Τη φώναζα «γειά σου blondie μου!» και μου‘λεγε: «τι έιν’ αυτό βρε;» Η συμμετοχή μου, λοιπόν, στα «Ζεστά ποτά» ήταν ότι ενθουσιάστηκα τόσο, όταν πρωτοάκουσα τους Κατσιμίχα, που έγραψα αμέσως μια κασέτα κι ένα σημείωμα που έλεγε « άκου αυτό!» και τα έστειλα στον Νταλάρα. Αυτό ήταν. Τους έβαλε να τραγουδήσουν στο στάδιο σε 70.000 άτομα κι από κει και πέρα τη συνέχεια την ξέρετε. Και Κατσιμίχες και Ρίτα – Ριτάκι…

Κύριε Μουρατίδη σας ευχαριστούμε. Περάσαμε υπέροχα μαζί σας τόση ώρα.
Εγώ ευχαριστώ. Δική μου η χαρά.