| Βάσια Παναγοπούλου:«Πιστεύω πολύ σ’ αυτό το «κάτι» που αφήνει το θέατρο στην ψυχή σου». - (Τεύχος 27) |
|
Βάσια Παναγοπούλου:«Πιστεύω πολύ σ’ αυτό το «κάτι» που αφήνει το θέατρο στην ψυχή σου». Γράφει η Καίτη Ευστρ. Μακρή για το Icona Κυρία Παναγοπούλου, καλωσορίσατε στην Αλεξανδρούπολη. Επισκέπτεσθε πρώτη φορά την πόλη μας μ’ ένα έργο του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω. Ποια είναι τα συναισθήματά σας, αυτή τη χρονική στιγμή που σας συναντώ; Η Αλεξανδρούπολη είναι υπέροχη πόλη. Είμαι ενθουσιασμένη με τη θάλασσα απ’ τη στιγμή που την πρωταντίκρυσα. Και βέβαια, νιώθω υπέροχα με το έργο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» τουΤζώρτζ Μπέρναρντ Σω, που ανεβάσαμε φέτος και που μου είχε αφήσει πολύ δυνατή αίσθηση από την πρώτη στιγμή που το διάβασα, μαθήτρια ακόμη στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη. Τα τελευταία δύο χρόνια ασχολούμαι μ’ αυτό, δεδομένου ότι το μετέφρασα κιόλας μαζί με τον Χρήστο Καρχαδάκη. Εξαιρετική κυρία του θεάτρου η Αλεξάνδρα Λαδικού. Πως είναι η συνεργασία σας μαζί της; Ευτυχής συγκυρία. Το ότι είναι υπέροχη το γνωρίζει, εδώ και χρόνια, το κοινό αλλά το ότι είναι κι ένας σπάνιος άνθρωπος το ξέρουν όσοι έχουν την τύχη να τη ζουν από κοντά. Πως βρεθήκατε με τη συγκεκριμένη θεατρική ομάδα; Δεν είναι η πρώτη φορά. Πριν χρόνια δουλέψαμε με τον σκηνοθέτη μας Ανδρέα Βουτσινά και την Αλεξάνδρα Λαδικού σ’ ένα πολύ σημαντικό έργο του Ευγένιου Ο’Νήλ «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» κι είχαμε υποσχεθεί πως θα ξαναβρεθούμε θεατρικά. Πέρυσι η Αλεξάνδρα κι εγώ αποφασίσαμε να καλέσουμε τον Ανδρέα να μας σκηνοθετήσει, κάτι που τελικά έκανε, παραμερίζοντας το γεγονός ότι πλέον, ζούσε στη Θεσσαλονίκη, ήταν σκηνοθέτης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κι απουσίαζε για δέκα περίπου χρόνια από τα θεατρικά της Αθήνας. Αλλά μας αγαπούσε και τις δυο, θεωρούσε πολύ καλό το έργο κι έτσι ξεκινήσαμε. Και συνεχίσατε δεύτερη χρονιά με περιοδεία στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ναι. Το έργο πήγε πολύ καλά κι έτσι το επιχειρήσαμε. Ο Ανδρέας ήταν ενθουσιασμένος μ’ αυτό το έργο, ήθελε να έρθει μαζί μας σε κάθε πόλη που θα το πηγαίναμε και τελικά, αυτό το έργο ήταν το «κύκνειο άσμα» του. Όπως ξέρετε ο Ανδρέας Βουτσινάς, αυτός ο καλλιτέχνης που έδωσε τόσα πολλά στο θέατρο, δεν είναι πια μαζί μας, από το καλοκαίρι που μας πέρασε. Είμαστε, λοιπόν, η τελευταία του σκηνοθεσία και νιώθουμε ευτυχείς που συμβάλλαμε στο να ζήσει στιγμές θριαμβευτικής επανόδου του στα θεατρικά πράγματα, τυχεροί που δουλέψαμε πάρα πολύ μαζί του. Ο Ανδρέας Βουτσινάς υπήρξε παθιασμένος, σαρωτικός, ανατρεπτικός ως άνθρωπος. Ας πάμε κι αλλού όμως. Θόδωρος Αγγελόπουλος «Μετέωρο βήμα του πελαργού», «Μελισσοκόμος». Άλλος σκηνοθέτης, άλλο σύμπαν. Τελείως διαφορετική η εμπειρία σας, φαντάζομαι. Μα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι πολύ παθιασμένος. Ήμουν πολύ νέα ηθοποιός όταν με επέλεξε για τον Μελισσοκόμο λέγοντάς μου: «Ο ρόλος δεν είναι πολύ μεγάλος αλλά θα ‘σαι η κόρη του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και θα χορέψετε κι ένα βαλς μαζί». Εννοούσε αυτό της εξαίσιας Ελένης Καραϊνδρου για την ταινία, που έγινε τόσο γνωστό αργότερα. Δούλεψα λοιπόν μαζί του, θεωρώ πολύ σημαντική, δυνατή την εμπειρία μου αυτή και πρέπει να πω πως είναι πολύ μεταδοτικός, παθιασμένος με τη δουλειά του, απόλυτος, δίνεται ψυχή τε και σώματι κι αυτό είναι το κοινό γνώρισμα των ανθρώπων που γίνονται επιτυχημένοι. «Κάρμα». Γιατί αυτή η σειρά είχε τόσο μεγάλη απήχηση και σε τόσο διαφορετικούς, ηλικιακά, τηλεθεατές; Είναι η εσωτερική ανάγκη μας να ερμηνεύουμε τα μεταφυσικά, ίσως; Είναι αλήθεια πως αυτή η σειρά αγαπήθηκε. Το σενάριο της Βάνας Δημητρίου δεν ακολουθούσε τα συνηθισμένα μονοπάτια – μια οικογένεια, ίντριγκες, έρωτες κ.λπ- αλλά, ναι έχετε δίκιο, έκανε τη διαφορά μ’ αυτή τη μεταφυσική προσέγγιση της ανθρώπινης ύπαρξης. Αλλά και όλο το cast των ηθοποιών ήταν επιτυχές. Αυτό που διαπιστώσαμε όλοι οι συντελεστές της σειράς ήταν πως, κυρίως το πιο νέο κοινό έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον. Η επισκεψιμότητα στα επεισόδια που έβγαιναν στο webtv του Antenna άγγιζε εντυπωσιακά νούμερα. «Επιθυμίες» άλλη μια πολύ πετυχημένη τηλεοπτική σειρά όπου πρωταγωνιστήσατε. Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή της. Όντως, έτσι ήταν. Ανακάλυψα τότε ότι, υπήρξε αγαπημένο σήριαλ και πολλών ανδρών. Μια μέρα ένας ταξιτζής μου εξομολογήθηκε πως δεν χάνει την εκπομπή, με τίποτε γιατί: «Θέλω να μάθω πως σκέφτονται οι γυναίκες, τι συζητάτε μεταξύ σας» μου είπε… Η Άννα Ανδριανού η οποία έγραψε και το σενάριο, όμως, ξέρει να πιάνει το σφυγμό του κοινού. Όσο καλοί και να είναι οι ηθοποιοί, εάν το σενάριο δεν προσφέρεται… Κυρία Παναγοπούλου, Θεάτρο ή Τηλεόραση; Αγαπάω και τα δύο, πολύ. Εγώ περνώ καλά και στην τηλεόραση, δουλεύω πάρα πολλές ώρες, τα γυρίσματα είναι δεκάωρα, κουράζομαι πολύ. Στην τηλεόραση ό,τι αποτυπωθεί δεν αλλάζει. Αλλά η αίσθηση στο θέατρο είναι άλλη. Υπάρχει η μαγεία της αμεσότητας, αυτός ο μαγνητισμός μεταξύ σκηνής και πλατείας. Επειδή το κοινό δεν είναι ποτέ το ίδιο και είναι ένας ζωντανός οργανισμός που επηρεάζει άμεσα, γι’ αυτό και καμία παράσταση δεν είναι ακριβώς η ίδια. Καλλιεργεί το θέατρο ψευδαισθήσεις; Ο κάθε ηθοποιός ερμηνεύει μοναδικά και πολύ διαφορετικά ακόμη κι όταν πρόκειται για τον ίδιο ακριβώς ρόλο με τον ίδιο ακριβώς σκηνοθέτη. Ο κάθε ένας θεατής αποδέχεται με τον δικό τρόπο αυτό που βιώνει εκείνη την ώρα, ακριβώς επειδή έχει άλλες προσλαμβάνουσες ο καθένας μας. Μ’ αυτή την έννοια ίσως μπορούμε να μιλάμε για μια γοητευτική ψευδαίσθηση που έχει να κάνει μ’ αυτό που η ψυχή και το μυαλό μας επιτρέπουν να εισπράξουμε, είτε έχουμε την ευθύνη του ηθοποιού είτε του θεατή. Είναι το θέατρο ψυχοθεραπευτικό; Κάνει τον άνθρωπο καλύτερο; Οι ηθοποιοί πρέπει να τηρούν κανόνες αυστηρούς, να είναι επαγγελματίες το τονίζω αυτό. Είναι η δουλειά τους. Πρέπει να υπάρχει συνείδηση, εντιμότητα και συνέπεια, Από την άλλη μεριά, μια παράσταση είναι ένας τρόπος να φύγεις από τη ζωή σου για δύο ώρες είτε είσαι ηθοποιός είτε είσαι προσηλωμένος θεατής. Αν το δούμε έτσι, ναι, είναι ψυχοθεραπευτικό. Πιστεύω πολύ, όχι στο διδακτικό θέατρο αλλά σ’ αυτό το «κάτι» που αφήνει το θέατρο στην ψυχή σου. Και αυτό σίγουρα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ποια είναι τα βαθύτερα όνειρά σας για συνεργασίες στο θέατρο; Έχω απολαύσει εκπληκτικές, αξιοζήλευτες παραστάσεις στο Λονδίνο. Όποια ομάδα όμως και να σχηματίσουμε εδώ, δυστυχώς, δεν υπάρχει η δυνατότητα για τέτοιου είδους παραγωγές. Είναι τόσο δύσκολο να βρεις ανθρώπους που να κάνουν την παραγωγή και να μιλούν την ίδια γλώσσα με τους ηθοποιούς. Βλέπετε πως, όλο και περισσότεροι συνάδελφοι γινόμαστε παραγωγοί του εαυτού μας κάνοντας υψηλών προδιαγραφών παραστάσεις, σ’ αυτό που λέμε «ελεύθερο θέατρο». Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας μετά απ’ αυτή την περιοδεία; « Το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ». Ανεβάζουμε στο θέατρο Άνεσις αυτό το καταπληκτικό έργο που γίνεται αφορμή να μιλήσουμε για το πόσο απάνθρωπος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος στον άνθρωπο. Πρόσφατες έχω στα μάτια μου τις σοκαριστικές εικόνες από τα δελτία ειδήσεων στη Γαλλία όπου, η αστυνομία βάναυσα επιτίθεται στους Ρομά και τους σπρώχνει στα αεροπλάνα για να τους απελάσει. Νομίζω πως η ιστορία βρίσκεται πάντα εδώ γύρω, έτοιμη κάθε στιγμή να επαναληφθεί. Πρόσφατα ξανακοίταξα τη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών και πρέπει να πω ότι όποια δυσκολία και να περνά το κάθε έθνος ποτέ να μην επιτρέπει τα αποτρόπαια. Η ιστορία της Άννας Φρανκ είναι η ιστορία της ανθρώπινης θέλησης ενάντια στην τρέλα. Αν η ψυχή σας ήταν ένα τοπίο, τι θα βλέπαμε; Θάλασσα. Κι αν ήταν ήχος θα είχε τον ήχο του νερού. Κι από μικρό παιδί να με ρωτούσατε, το ίδιο θα απαντούσα. Ακολουθείτε κάποιο είδος ιεροτελεστίας πριν από κάθε παράσταση; Πηγαίνω, πάντα, τουλάχιστο μία ώρα πριν. Δεν έχω πάει ποτέ την τελευταία στιγμή. Χρειάζομαι να αφήσω πίσω μου την προσωπική μου ζωή –δεν είναι ένα είδος γιόγκα, μη φανταστείτε- θέλω μόνο χρόνο απομόνωσης μία ώρα πριν. Πως φάνταζαν στα παιδικά σας μάτια οι ηθοποιοί; Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη γνώμη, ούτε ανήκα στην κατηγορία των κοριτσιών που κολλούσαν αφίσες στους τοίχους του δωματίου τους. Μου άρεσε πολύ που με πήγαινε η μαμά μου στο θέατρο. Συναισθανόμουν από τότε αυτό τον μαγικό κόσμο του θεάτρου κι αυτό ήταν και η αφορμή που με ώθησε να πάω να δώσω εξετάσεις στη Σχολή. Νιώθετε πιο δημιουργική σε περιόδους θλίψης ή χαράς; Οι άνθρωποι συχνά κάνουν τη θλίψη τους δημιουργία, όποια δουλειά κι αν κάνουν. Είναι τάση που την βλέπω συχνά στο χώρο μου. Θέλω να τονίσω και το εξής, όμως: Το χαμόγελο είναι για μένα το πιο πολύτιμο δώρο. Το οφείλουμε ο ένας στον άλλον. Να μη ξεχνάμε πως ό,τι δίνουμε παίρνουμε. Έτσι την ονειρευτήκατε τη ζωή σας; Όταν ήμουν 10 ετών έχασα τον πατέρα μου. Ήταν συντριπτική απώλεια για μένα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, το δούλεψα με τη λογική μου αλλά τότε ήταν σαν να μου έκλεψε κάποιος ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου –ίσως αυτό συνδυάστηκε και με το γεγονός ότι μετά το θάνατό του φύγαμε από τη Μυτιλήνη όπου μεγαλώσαμε εγώ κι η αδερφή μου οπότε χάθηκε και το γνώριμο τοπίο των παιδικών μου χρόνων. Όχι, δεν ονειρεύτηκα έτσι τη ζωή μου, φοβόμουν και να κάνω σχέδια ύστερα απ’ αυτό. Ήμουν ένα πολύ ευτυχισμένο παιδί που υπέστη δυό μεγάλους ξεριζωμούς κι όταν σκεφτόμουν κάτι, απλά το άφηνα να συμβεί χωρίς να κάνω όνειρα. Έμαθα, ωστόσο να στηρίζομαι στα πόδια μου, έχοντας ως πρότυπο δύναμης και αγωνιστικότητας τη μαμά μου που τα κατάφερε μόνη της. Με βοήθησε κι η δυναμική της δουλειάς μου. Τί αποφεύγετε περισσότερο στη ζωή σας; Τα ψέματα, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο όταν το λέω, διότι η κοινή γνώμη θέλει τους ηθοποιούς ικανούς να λένε τα ψέματα, καλά. Η ζωή είναι γεμάτη με μικρούς καθημερινούς συμβιβασμούς αλλά αυτόν τον κορυφαίο δεν τον έκανα ποτέ. Το έχω βάλει στα πόδια απομακρυνόμενη ακόμη και από πιθανές συνεργασίες, κάθε φορά που ερχόμουν αντιμέτωπη με ψεύτικες συμπεριφορές. Τι είναι αυτό που νιώθετε να δικαιώνει έως τώρα τη ζωή σας; Τα τρία μου υπέροχα παιδιά. Όλα τα παιδιά του κόσμου είναι υπέροχα. Ευτύχησα να έχω τρία παιδιά όμως, κι αυτό το θεωρώ το μεγαλύτερό μου κατόρθωμα. Έχω μια κόρη 21ος ετών, φοιτήτρια πια στην Αμερική και τα 2 μου αγόρια πεντέμισι και τριάμισι. Είστε κήρυκας Εθελοντισμού για τα Special Olympics Hellas 2011. Ποια είναι αίσθηση που έχετε από όλη αυτή την προσπάθεια; Εξ’ αρχής, θεώρησα ότι είναι μια μοναδική ευκαιρία για μένα να προσφέρω σ’ αυτόν τον ευαίσθητο χώρο, στο βαθμό που μπορώ. Τόσο με την αμέριστη συμπαράστασή μου ως φυσική παρουσία όσο και διακηρύσσοντας την ιδέα του εθελοντισμού, κάνοντας κι άλλους να πλησιάσουν με αγάπη τον ιδιαίτερο κόσμο των παιδιών με νοητική στέρηση και να διανοηθούν τον πλούτο της ψυχής τους. Πιστεύω στον εθελοντισμό. Οι Έλληνες έχουμε έμφυτη την ιδέα του εθελοντισμού και δινόμαστε με την ψυχή μας όταν χρειαστεί. Όσον αφορά στα Special Olympics Hellas 2011, εκτός των άλλων αισθάνομαι ικανοποίηση που για λίγο, τα φώτα θα στραφούν και πάλι στην Ελλάδα για ένα υπέροχο γεγονός. Κι αυτό έρχεται σε μια στιγμή που τα φτερά μας τσακίζουν. Αυτοί οι αγώνες ανθρωπιάς θα δώσουν το μήνυμα από μόνοι τους. |
